بلاگ بین

وقتی یاد خوردن چیپس با مصطفی، حامد و محمد روی خط سفید وسط خیابان فردوسی جنوبی در اوج ترافیک شبانه و صدای بوق و چراق دادن ماشین ها می افتدم، بعد از سالها طعم چیپس هنوزم برایم تازه است. حالا مصطفی مرده، حامد دارد از همسرش طلاق می گیرد، محمد اسیر روزمرگی شده و من هم گاه گاهی با مرور خاطراتم بالشم را خیس می کنم.

پی نوشت: در سرزمین من از بچگی به ما می گویند مرد که گریه نمی کند. چون نشان مردی در سرزمین من بی احساسی و سنگدلی است.

نه عشق و نه خدای را

خود را در پستوی خانه نهان باید کرد.

بی تابم و دلتنگ

و هجوم کلمات

ریشخندی بیش نیست

کاش آنکه در آغاز

خوشه گندم چید

حال مرا می فهمید

و پشیمان می شد

و زمان رجعتی داشت به آغاز

*********************

زندگی هنگام سحر

با نور درجریان است

و به هنگام غروب با تاریکی

من به تعادل نزدیکم

و چه شورانگیز

بی تابی و دلتنگی