بلاگ بین

وقتی یاد خوردن چیپس با مصطفی، حامد و محمد روی خط سفید وسط خیابان فردوسی جنوبی در اوج ترافیک شبانه و صدای بوق و چراق دادن ماشین ها می افتدم، بعد از سالها طعم چیپس هنوزم برایم تازه است. حالا مصطفی مرده، حامد دارد از همسرش طلاق می گیرد، محمد اسیر روزمرگی شده و من هم گاه گاهی با مرور خاطراتم بالشم را خیس می کنم.

پی نوشت: در سرزمین من از بچگی به ما می گویند مرد که گریه نمی کند. چون نشان مردی در سرزمین من بی احساسی و سنگدلی است.

خاطره ای پشت در است

چه کسی می فهمد

چه کسی می داند

سیلی باد!

من می دانم

حادثه ای در راه است.

وقتی که رفتی گفتم  تو میری و خاطره ات به جا می ماند. دوباره که دیدمت فهمیدم چیزی بیشتر از یک خاطره باقی مانده و من ………