بلاگ بین

دیروز رفتم تا چهار باغ عباسی، که چند تا کار انجام بدم. بعد به سرم زد که سینما برم و از آنجایی که توی این ۱۳ سال اخیر تنها دو دفعه سینما رفتم، این یک اتفاق نادر بود که هوس سینما به سرم زد . کلا امیدی به سینمای ایران ندارم و اعتقاد دارم که با این شراط موجود هنر هفتم در ایران راه به جایی نمی برد. خوب از آنجایی که برای من فرقی نمی کرد چه نوع فیلمی باشد، رفتم سینما ایران و فیلم پنجمین سوار سرنوشت ساخته سعید مطلبی محصول سال ۱۳۵۹ را ببینم. البته ناگفته نمانند که من فکر می کردم این فیلم ساخته سال ۱۳۸۸ است و بعد متوجه شدم که این فیلم در سال ۱۳۵۹ ساخته شده است و تا امسال اجازه اکران نگرفته است. بازیگران اصلی فیلم ایرج قادری و فخری خوروش بودند و از آنجایی که نام ایرج قادری با فیلم فارسی اجین شده است از این فیلم هم انتظار بیشتر از یک فیلم فارسی نمی رفت. فیلم دارای نقاط ضعف زیادی بود. علاوه بر اینکه ویژگی های یک فیلم فارسی را دارا بود، دیالوگ های فیلم دچار یک شعارزدگی مداوم بود، تا آنجایکه گاه احساس می شد که تنها شعار ها هستند که بین بازیگران رد و بدل می شوند. عدم ثبات در شخصیت های فیلم به خصوص در شخصیت محسن به وضوح دیده می شد. یکی دیگر از نقاط ضعف این فیلم، داستان پردازی ضعیف و پر ابهام فیلم نامه می باشد. به طور کلی فیلم از نظر من نمره پائینی دارد و دیدن آن را به هیچ کس توصیه نمی کنم